My Country site…




The Icons are weeping in Russia and Ukraine




Valaam, l’archipel des moines

Valaam, archipel d’une cinquantaine d’îles, figées six mois par an dans les glaces de l’immense lac Ladoga, abrite le plus ancien monastère de Russie. Fondé selon la tradition au 11e siècle, la prière du monastère de Valaam s’est interrompue pendant près de 50 ans, lorsque le régime communiste expulsa les moines de l’île dans les années 1940. Mais en 1989, six moines accostent à Valaam, pour restaurer une vie monastique dont le fil a été brisé. 23 ans plus tard, ils sont près de 150, et la plupart des églises dévastées ont été rebâties. Ce documentaire propose de découvrir la vie quotidienne des moines de Valaam, dans le grand monastère principal, et dans les ermitages perdus dans les bois des îles alentour. Travail manuel, peinture des icônes, grandes liturgies dans la nuit: une vie de combat permanent avec soi-même, ancrée dans l’obéissance et la prière perpétuelles. Portrait d’une foi en pleine renaissance, qui fait de ce lieu hors du commun, le symbole de l’impressionnant réveil spirituel de toute la Russie. Un film écrit et réalisé par François Lespès. Une coproduction Grand Angle Productions et KTO – 2012.

Les pèlerins Helena: Ici, j’ai trouvé Dieu


Les pèlerins Helena: Ici, j’ai trouvé Dieu

NETHERLANDS: Jozef [Joseph] Van den Berg is a Dutch puppeteer, playwright and actor, who nowadays lives as a hermit


Jozef [Joseph] Van den Berg (Beers, 22 August 1949) is a Dutch puppeteer, playwright and actor, who nowadays lives as a hermit.



Jozef (Joseph) Van den Berg

dubbel 3






beers, jozef van den berg








Biography of the Dutch Joseph Van den Berg


From the age of seven, he lived most of his youth at Cuijk, where his father bought an old rectory and tended an accountancy bureau. His father was a primary school teacher, first at Beers and then Rijkevoort, and a member of the resistance during the War. The family he belonged to consisted of eleven children. On January 30th, 1962, at the age of twelve, his father died and afterwards also his best friend Fritz.  Already as a child, Van den Berg wanted to become a priest. For Christmas his mother gave him a set to play a little priest. At the age of 10, he played his first theater role as a Pharisee in a Passion Play of the Welpen at the patronage building at Cuijk. At the age of 13 he got a girlfriend, because of which the priesthood disappeared into the background. During his secondary school at the Internaat Bisschoppelijk College [Boarding School Diocesan College] in Roermond he was very active in school theater. For example, he played Sisyphus in the play Sisyphus And Death, and later on, inspired by Henk van Ulsen, with a lot of success Diary Of A Madman by Gogol.


At the end of the 60′s, after obtaining his high school degree, he passed his entrance examination and started at the theater school in Arnhem, which he quit after the second year. He went to live with Ruth in Arnhem and later on moved to Groningen. He applied for social assistance and started playing puppet shows. He borrowed a horse and cart and wandered around puppetering. In this period he became member of the Gurdjieff movement. After a show in Groningen he got acquainted to his wife Hansje, whom he married on September 11th, 1973. They had four children: Lotte [nowadays a well-known playwriter, theater actor and director herself], Maartje, Jasmijn and Jesse Van den Berg. In Groningen he lived on a farm and rented a basement at Zwanestraat where on Wednesday afternoon he played for children, and on Friday evening for adults. He started his professional career as a puppeteer in a puppet show and there he brought numerous characters to life. Eventually he removed the curtain and by doing so became the man with the puppets, visible for the audience. His improvisations were replaced by a play with a title. With a fire department truck, he played with a wandering puppet theater. Living in a mobile home, he brought his plays to the people.

In 1980 he received the Hans Snoekprijs for Appeloog [Apple Eye], left Groningen and moved to Herwijnen in the Betuwe region. There he wrote Moeke en de Dwaas [(little) Mother and the Fool] for the Holland Festival. In 1980 and 1981 he played Moeke en de Dwaas, which was his great breakthrough.  After this he played in Paris,  the US and Japan. In this show he played a monk. His puppets were his family, consisting of – among others – Luke the monk, as if he had foresight, the materialistic and opportunistic Portemonnee [Wallet], the old, wise, strict Mrs. Witch, the ever rationalizing Mr. King, the melancholic Grootoog [Great Eye], the romantic neurotic Frederik the Bird, Pete the Caterpillar and Mannetje Pluim [(little) Man Feather]. In 1981 he received the CJP-Podiumprijs [Cultural Youth Passport’s Scene Price]. A number of his shows were broadcast by the VPRO TV company. In 1983 the De Dwaas Foundation was established in cooperation with the Ministery of Social Affairs. The foundaition was established by Van den Berg’s technical assistant Gerrit de Beuze, who did his Civilian Public Service in order for him to be employed by this foundation.

In 1988 and 1989, Joseph Van den Berg played his last show Genoeg Gewacht [Enough Waiting], which was a reaction to Waiting For Godot by Samuel Beckett. He wrote this play for his brother Aloys, who was seriously ill. He played this piece 80 times [constantly rewriting it] in the Netherlands and at a festival in New York. It was his ultimate quest and a testimony to his conversion. He drew his inspiration from the Stabat Mater by Vivaldi, sung by Aafje Heynis. Aloys Van den Berg, his brother, came to watch Genoeg Gewacht in a wheelchair. In 1988 his brother died of a brain tumor.


On September 12th, 1989 was the Belgian première of Genoeg Gewacht at Antwerp [Belgium is a predominantly Dutch-speaking country]. That afternoon, Van den Berg had an encounter with God, as he described it later on. Sitting in his dressing room, he wrote a letter he wanted to use that night for the first time in his play. God asked him this question by his own pen: “Why don’t you ever see that I cannot come because I’m already here.” On September 12, 1989 he still played the premiere  which later turned out to be his very last show. Van den Berg was – according to his own words – being called by God, and had to answer that.

Before the evening show on September 14th, 1989 at De Singel Arts Center in Antwerp, he took his Bible and asked God what to do. He opened the Bible at the following words: “Go away from their midst and separate yourself” (II Cor. 6:17).

Before the beginning of the play he said to his audience:

“I will try to explain it to you. I hope that you have one thing for me and that is respect for my decision. I will never play again. I have approached a reality which cannot be played anymore. I have searched for a tremendously long time; have been everywhere. Eventually I came to the conclusion, and this conclusion, I have to admit, is that the seeker seeks but he is found. That’s why tonight is the last time I’m on stage. You don’t believe me, but that’s the deceitful side of theater.  Therefore, ladies and gentlemen, for this man, for Christ only, have I searched for this peace I wanted. And I know that it is so, and I quit this profession. For me, it’s over. I seek reality. I can’t say things that are not true for me anymore. I wish you a good day. I go. May you all go well. The money you paid can be given back at the box office.”

A deadly silence followed, and the theater audience reacted emotionally. Thus, on September 1989 at 7:55 pm, the theater career of Joseph Van den Berg came to an end.

In 1990 Van den Berg began a quest which would lead him to Maldon (Essex), Athens and the Holy Mountain of Athos, to further find out how he had to continue his road with God. His children and wife had difficulties understanding his conversion.

An important event preceeded his conversion: a woman he knew from the Gurdjieff movement died in a serious traffic accident, and she had pointed out that she wanted to be buried in the Orthodox way. This happened on August 17th at Eindhoven. There, he heard the Trisagion for the first time in Dutch. That’s where he began to see that Gurdjieff wasn’t right. At the end of September 1989 he went to the Greek Orthodox Monastery of Saint John the Baptist at Meldon, Essex, England, where he talked with Elder Archimandrite Sophrony. At the beginning of January 1990 he had a very important meeting in Athens with the Greek Elder Porphyrios. This last one confirmed the experience God had given him in Antwerp, and he told him that he has to now to become an Actor of Christ. He was sent by Father Porphyrios to the Holy Mountain of Athos, where he had a meeting with Father Paisios.

After returning to the Netherlands, and loyal to the word of Father Porphyrios, he began to work on a new family show titled The World Turned Upside Down, where he wanted to convey his new faith. But it seemed that everything was going wrong, and he got in more and more spiritual trouble. He couldn’t sleep anymore and  became over-tired. In the middle of this crisis, on June 18, 1990, he asked a priest in order to be accepted into the Orthodox Church. Meanwhile, 40,000 tickets had been sold for his new show. Notwithstanding this, nothing whatsoever came out of his hands. In August, overstressed, he was treated for five weeks at the Psychiatric Centre Nijmegen at the Heilige Land Stichting [Holy Land Foundation]. There was to be no new show. Because of this, peace slowly returned to him and thus he began to write a new piece called The Meeting, in which he wanted to share with his audience what happened to him in Antwerp.

In April 1991 he went to Athens again, to Father Porphyrios, to ask his blessing to play his piece The Meeting. However, he didn’t manage to speak to him, due to his old age and disease. After this, he went to  the Holy Mountain of Athos for three weeks, to work on his theater play in the Monastery of Grigoriou.

Having returned to the Netherlands, things evolved in a different way than expected, among other things, because of a subsidy by the Ministery of Culture. At the request of the board of the Foundation De Dwaas, of which Van den Berg had become an employee, he formulated a new mission statement for this Foundation. On May 21st, 1991 he announced this new goal at a board meeting: “The support and promotion of all theatrical activity, in the broadest sense of the word, which expresses the spirit of Christ.” The board and the Ministery of Culture couldn’t reconcile themselves with this and the subsidy was revoked. But once he established it, he didn’t let go of this goal. Thus, unexpectedly, the whole project came to an end. Gradually, Van den Berg began to realize that he would never play The Meeting either. The authorities assumed that he was confused again, and he was declared incapacitated.

During the night of the 1st to the 2nd of June, he realized that he was left alone, and on June 2nd, 1991 he attended the Divine Liturgy at the [small Orthodox] Monastery of the Holy Prophet Elias at St. Hubert. That’s where he left what was left of his money on the collection plate. “Lord, from now on, You have to take care of me. I totally surrender.” There, Archimandrite Pachom read from the Gospel of that Sunday of All Saints: “He that loves father or mother more then me, is not worthy of me: and he that loves son or daughter more then me, is not worthy of me. And he that takes not his cross, and follows after me, is not worthy of me. He that finds his life, shall lose it: and he that loses his life for my sake, shall find it” (Matthew 10:37-39). Two hours later, after the Liturgy, he went straight to the Orthodox Monastery of the Nativity of the Theotokos near Asten, where he stayed for 19 days, and where he left his Mercedes Combi, because it didn’t want to start again. On June 21st, 1991 he put a final end to his theater career at his first try-out, never to be played again, of the show The Meeting in the Streekschouwburg at Cuijk. On June 24th, 1991 he left his home by bicycle, but his tire ran a flat near Waardenburg, so he passed the night at Juke Hudig’s, an artist at Neerijnen. On June 25, 1991, having repaired his bike, he left Juke Hudig, and cycled into the province of Noord-Brabant, to the south. He wanted to drive into the Brabantine land and the entire world. But soon enough he understood intimately that this was not God’s will, and returned to Neerijnen after one night in Eindhoven. On June 30th he collected two or so theater attributes he used in his performances from his house. After this, he returned to Juke Hudig.


His only question was: “How does God want me to shape my calling?” Then, he intimately saw that he had to collect his puppetry box. On July 9th, 1991 he collected the box at his house at Herwijnen, and walked it 15km further to Neerijnen. Having arrived at Neerijnen with his theatre box on wheels, with a Russian cross attached to it, he understood ever more clearly that he had to stay there. During the month of July he stayed for three days on a farm at Neerijnen. On August 1st, 1991 he moved to the bicycle shed of the Neerijnen Town Hall, where he started his public calling. After fifty days, he retreated from publicity and lived nine months in seclusion at the home of an inhabitant of Neerijnen. In June 1992 Joseph returned to the bicycle shed and stayed there, even during the winter. In December 1992, he built a small chapel around his box. On November 1st, 1993, Van den Berg had to leave the bicycle shed on orders of the Neerijnen town council. Two pupils of Neerijnen Elementary School offered the mayor a petition on behalf of the townspeople who thought that he should be able to live on at the shed, but this was of no avail. The [National Public TV-Company’s] Youth News followed the youngsters’ action and was also present on Monday morning November 1st.

On Monday afternoon Joseph decided to collect his belongings, and left the bicycle shed. Co-townsman Harm Hazelhoff had previously offered him room in his garden, under the quince tree, but inwardly Van den Berg didn’t understand yet that he had to accept that invitation. On Monday evening he returned with his belongings to the bicycle shed. During the night of the 1st to 2nd of November, God showed him that he had to be humble and leave the bicycle shed after all. On Tuesday he put his suitcase and other belongings under the quince tree in Hazelhoff’s garden. That same afternoon, someone passed by and told him that De Pleisterplaats [Pull-Up] was his best show. There were four poles close to the quince tree, and Joseph understood from this that he had to build the “Pull-Up” under the quince tree. With this “messenger”, he built a small chapel of 2 by 1.5 meters, which still stands today. He still lives there, and receives people every day. He lives from whatever people bring him. He has no connection to any utility whatsoever. Since a couple of years, there is a toilet in the castle garden, which Joseph and his guests can use, and since a few years he has a mobile phone for emergencies.

In the media

Joseph Van den Berg gets a lot of attention from the media because of his extraordinary way of life. The attention of the media never wanes, even after his theater career. Since the start of his calling, the Dutch national newspapers, magazines, TV companies, radio and weblogs publish at least one article about him every year. In 1993 he was interviewed by Rik Felderhof for the NCRV TV program De Stoel, and by Fred Wittenberg for the KRO radio program Radio Ararat. In 1995 he got interviewed for the NCRV program Rondom Tien. In 2001 he was visited again for De Stoel. In 2003 Arjan Visser arranged a radio interview with him for Spiegels (RVU). In 2005 he was visited by Martin Simek for the Christmas night broadcast of Šimek’s Nachts (RVU) and in 2006 there was a radio interview by Friedl’ Lesage in Het beste moet nog komen for Radio 1 (Flanders, Belgium). Omroep Gelderland dedicated a number of programs to him. In 2007, Auke Hamers recorded the short movie Ik Speel niet meer [I don’t play anymore], about his life and religious convictions. In 2010, the TV show Man Bijt Hond made a short portrait of Joseph Van den Berg.

Note 1: During an interview with the Belgian “top” newspaper De Standaard (, Jozef Van den Berg told an interesting story. A man wanted to have a date with a woman he hadn’t met or seen yet. The woman agreed on condition that the man would buy her flowers every week. This seemed strange, demanding and even somewhat arrogant to the man, but eventually he agreed. However, when they met, the man was so overwhelmed by her beauty, intelligence and character that he told her he would buy her flowers every day. To Jozef Van den Berg, the same is true for God.

Note 2: Jozef’s daughter Lotte Van den Berg, for the past couple of years a famous director and playwright herself, wrote her first major theater play “Winterverblijf” (Winter Home/Residence) about her struggle with her fathers conversion. The show played in all the great theaters in the Netherlands and Belgium.

This is how it was introduced: “She found her inspiration on a journey through Siberia and Mongolia, where it is too cold to heat the church during the winter, and the celebration of Liturgy forcibly has to be moved to the kitchen or the barn. According to Van den Berg herself: ‘The show will treat people who hope to believe. It is about people who shape their non-understanding, say a prayer or sing a song. Maybe every act is a prayer and an attempt to attach yourself to the world around you.’”


Jozef van den Berg is een Nederlands poppenspeler, toneelschrijver en acteur, die tegenwoordig als kluizenaar leeft


Jozef van den Berg (Beers, 22 augustus 1949) is een Nederlands poppenspeler,

toneelschrijver en acteur, die tegenwoordig als kluizenaar leeft.



Jozef (Joseph) Van den Berg

Een hutje middenin de wereld is een portret van Jozef van den Berg. Hij was een bekend poppenspeler en trad op over de hele wereld, maar leeft nu als kluizenaar in het dorpje Neerijnen. In 1989 wordt hij geroepen door God. Hij verlaat zijn vrouw en kinderen en omarmt het Griekse Orthodoxe geloof. Hij woont eerst met zijn oude speelkoffer in een fietsenstalling bij het gemeentehuis. Later bouwt hij een hutje onder de perenboom in de tuin bij buren van het gemeentehuis.

De documentaire over Jozef van den Berg uit Neerijnen is gekozen tot een van de beste vier afstudeerproducties van televisiestudenten van Fontys Hogeschool voor Journalistiek in Tilburg. Alle examenproducties van het schooljaar 2002-2003 maakten kans op deze zogenaamde BOY-award. De vakjury bestond uit: Henny Stoel (oud-nieuwslezer van het NOS journaal), Alje Kamphuis (Netwerk), Maurice Ubags (L1 radio-tv) en Jacqueline Toonen (voormalig chef SBS Nieuws).

dubbel 3

Joseph Van den Berg – His life in english      






beers, jozef van den berg









Vanaf zijn zevende jaar bracht Van den Berg zijn jeugd door in Cuijk, waar zijn vader ‘Huize Maasouwe’ had gekocht en daar een accountantskantoor hield. Vader was eerder onderwijzer geweest aan lagere scholen. Het gezin bestond uit elf kinderen. Op 30 januari 1962, toen hij twaalf jaar oud was, overleed zijn vader en daarna ook zijn beste vriend Frits. Van den Berg wilde als kind priester worden, zijn moeder gaf hem daarom ter gelegenheid van sinterklaas op maat gemaakte priesterkleren om priestertje te kunnen spelen. Op tienjarige leeftijd speelde hij de rol van farizeeër in een passiespel van de welpen van Cuijk. Op dertienjarige leeftijd had hij een vriendinnetje, waardoor de priesterroeping naar de achtergrond verdween. Gedurende de middelbareschooltijd op het Internaat Bisschoppelijk College in Roermond was hij zeer actief in het schooltoneel. Hij vertolkte Sisyphos in het stuk Sisyphos en de dood, en later, geïnspireerd door Henk van Ulsen, met veel succes Dagboek van een gek van Gogol.


Eind jaren 60, na het behalen van het diploma gymnasium deed hij toelatingsexamen en begon met de toneelschool in Arnhem, waar hij in het begin van het tweede studiejaar mee stopte. Hij ging eerst samenwonen met Ruth in Arnhem en verhuisde later naar Groningen. Hij vroeg bijstand aan en begon met een poppenkast te spelen. Hij leende een paard en wagen en trok daarmee al poppenspelend rond. In die tijd trad hij toe tot de Gurdjieff-beweging. In Groningen ging hij samenwonen waar hij na een voorstelling kennismaakte met zijn vrouw Hansje, met wie hij op 11 september 1973 trouwde. Met haar kreeg hij vier kinderen, Lotte, Maartje, Jasmijn en Jesse van den Berg. In Groningen woont hij in een boerderijtje en huurt hij een keldertje in de Zwanestraat en speelt daar op de woensdagmiddag voor de kinderen en op de vrijdagavond improvisaties voor de volwassenen. Hij begon zijn professionele loopbaan als poppenspeler in een poppenkast en bracht daar tal van figuren tot leven. Uiteindelijk haalt hij het voordoek weg en wordt zodoende de man met de poppen die zichtbaar is voor zijn publiek. Zijn improvisaties worden vervangen door een voorstelling met een titel. Met een brandweerauto, speelt hij met een rondreizend poppentheater, wonende in een woonwagen, brengt hij zijn voorstellingen naar de mensen.

In 1980 krijgt hij de Hans Snoekprijs voor Appeloog en vertrekt hij uit Groningen en gaat wonen in het Betuwse Herwijnen. Daar schrijft hij Moeke en de Dwaas voor het Holland Festival. In 1980 en 1981 speelt hij Moeke en de Dwaas, het was zijn grote doorbraak, hierna speelde hij in Parijs, de V.S. en Japan. In deze voorstelling speelde hij een monnik. Zijn poppen waren zijn familie, zo waren er o.a. Luc de kluizenaar, alsof hij een vooruitziende blik had, de materialistische en opportunistische Portemonnee en de oude wijze strenge Mevrouw de Heks, de alles beredenerende Mijnheer de Koning, de melancholieke Grootoog, de romantische neuroot Frederik de Vogel, Pietje de Rups en Mannetje Pluim. In 1981 krijgt hij de CJP-Podiumprijs. Een aantal van zijn voorstellingen worden uitgezonden door de VPRO. In 1983 werd Stichting De Dwaas opgericht in samenwerking met het Ministerie van Sociale Zaken. De stichting werd opgericht voor Van den Bergs technicus Gerrit de Beuze, die vervangende dienstplicht deed, zodat deze in dienst kon komen van de stichting.
In 1988 en 1989 speelt Jozef van den Berg zijn laatste voorstelling Genoeg Gewacht, wat een reactie op Wachten op Godot van Samuel Beckett was. Deze voorstelling maakte hij voor zijn ernstig zieke broer Aloys. Dit stuk heeft hij 80 keer gespeeld, in Nederland en op een festival in New York. Het was zijn ultieme zoektocht en het getuigenis van zijn bekering. In de voorstelling gebruikt hij de muziek van de Stabat Mater van Vivaldi, gezongen door Aafje Heynis. Aloys van den Berg, zijn broer, is in een rolstoel enkele keren naar Genoeg Gewacht komen kijken. Op 1 Juli 1989 overlijdt zijn broer na een lang ziekbed aan een hersentumor.


Op 12 september 1989 is in Antwerpen de Belgische première voor Genoeg Gewacht. Die middag heeft van den Berg zoals hij later zelf verklaart een Ontmoeting met God. Zittend in zijn kleedkamer schrijvend aan een brief die hij die avond voor het eerst in zijn voorstelling wil gebruiken stelt God hem door zijn eigen pen de vraag: Waarom zie jij steeds maar niet, dat Ik niet komen kan ,omdat Ik er al ben. Op 12 september 1989 speelt hij nog de première, die naar later blijkt zijn allerlaatste voorstelling zal zijn. Van den Berg werd naar eigen zeggen geroepen door God en moest daar gehoor aan geven.

Voor de avondvoorstelling op 14 september 1989 in De Singel Antwerpen, heeft hij zijn bijbel gepakt en vraagt aan God wat hij moet doen. Hij slaat de bijbel open bij de volgende tekst: Ga weg uit hun midden en scheidt u af. (II Kor. 6:17).

Voor de aanvang van de voorstelling zei hij tegen zijn publiek:

“Ik zal het u proberen uit te leggen. Ik hoop dat u één ding voor mij hebt en dat is respect voor mijn beslissing. Ik zal nooit meer spelen. Ik ben een werkelijkheid genaderd die niet meer te spelen is. Ik heb ontzettend lang gezocht, ben overal geweest. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie en die conclusie ben ik nu zelf, dat de zoeker zoekt, maar hij wordt gevonden. Daarom sta ik vanavond voor het laatst op de planken. U gelooft me niet, maar dat is het bedrieglijke van theater. Dus daarom, dames en heren: om deze man, om Christus, daarom alleen heb ik dit stuk gezocht. En ik weet nu dat dit zo is en ik stap uit dit vak. Voor mij is het voorbij. Ik zoek de werkelijkheid. Ik kan geen dingen meer zeggen die niet waar voor mij zijn. Ik zeg u allen goedendag. Ik ga. Het ga u allen goed. Het geld wat u hebt betaald kunt u terugkrijgen aan de kassa.”
Er heerst een dodelijke stilte, de zaal reageert geëmotioneerd. Zo komt op 14 september 1989 om 19:55 (vijf minuten voor Aanvang van de voorstelling!) uur een einde aan de toneelcarrière van Jozef van den Berg.

In 1990 begon van den Berg met een zoektocht, die hem leiden zou naar Maldon, Athene en de Heilige Berg Athos, om verder te onderzoeken hoe hij zijn weg met God moest vervolgen. Zijn kinderen en zijn vrouw vonden zijn bekering moeilijk te begrijpen.

Er is een belangrijke gebeurtenis aan zijn bekering vooraf gegaan, een vrouw die hij kent uit de Gurdjieff-beweging komt bij een ernstig verkeersongeval om het leven en zij had te kennen gegeven dat ze orthodox begraven wilde worden. Dat gebeurde op 17 augustus 1989 in Eindhoven. Hij hoort daar voor het eerst het Trisagion in het Nederlands. Daar begon hij te zien dat Gurdjieff ongelijk had. Eind september 1989 gaat hij naar het Grieks-orthodox klooster van de H. Johannes de Doper te Maldon in Engeland, waar hij spreekt met de starets archimandriet Sophrony. Begin januari 1990 heeft hij in Athene een zeer belangrijke ontmoeting met de Griekse starets oudvader Porphyrios. Deze laatste bevestigt de ervaring die God hem heeft gegeven in Antwerpen en zegt hem, dat hij nu Acteur van Christus moet worden. Hij wordt door vader Porphyrios doorverwezen naar de Heilige Berg Athos, daar heeft hij een ontmoeting met vader Païssios.

Na zijn terugkeer naar Nederland begint hij trouw aan het woord van vader Porphyrios te werken aan een nieuwe familievoorstelling De Omgekeerde Wereld, waar hij zijn nieuwe geloof in wil betrekken. Maar het lijkt of alles hem tegen zit en meer en meer komt hij in geestelijke nood. Hij kan hij niet meer slapen en raakt totaal oververmoeid. Midden in die crisis vraagt hij op 18 juni 1990 aan zijn priester om hem op te nemen in de Orthodoxe Kerk. Inmiddels zijn er 40.000 kaarten verkocht voor zijn nieuwe voorstelling. Maar er komt ook daardoor hoegenaamd niets uit zijn handen. In augustus wordt hij overspannen, 5 weken, opgenomen in het Psychiatrisch Centrum Nijmegen op de Heilige Land Stichting. En de nieuwe voorstelling komt er niet. Langzaam keert daarna de rust terug en zo begint hij aan een nieuw stuk, De Ontmoeting te schrijven, waarin hij wil proberen datgene wat hem in Antwerpen is overkomen met zijn publiek te delen.

In april 1991 gaat hij opnieuw naar Athene, naar vader Porphyrios, om hem zijn zegen voor het spelen van zijn stuk De Ontmoeting te vragen. Maar hij heeft hem, vanwege zijn ouderdom en ziekte, niet meer kunnen spreken. Hierna gaat hij drie weken naar de Heilige Berg Athos, waar hij in het klooster Grigoriou werkt aan zijn voorstelling.
Teruggekeerd in Nederland ontwikkelt zich alles anders dan verwacht, vanwege o.a. de subsidie van het ministerie van CRM. Op verzoek van het bestuur van stichting De Dwaas, waar Van den Berg in dienst van gekomen is, formuleert hij een nieuw doel voor deze stichting. Op 21 mei 1991 maakt hij dit nieuwe doel op een bestuursvergadering bekend: Het ondersteunen en stimuleren van elke theatrale activiteit, dit in de ruimste zin genomen, die uiting geeft aan de geest van Christus. Het bestuur en het ministerie van CRM kunnen zich hier niet in vinden en de subsidie wordt ingetrokken. Maar toch houdt hij vast aan dit eenmaal door hem gestelde doel. Zo komt er dan een onverwacht toch nog een einde aan het hele project. En geleidelijk aan begint van den Berg te zien dat hij ook De Ontmoeting nooit zal gaan spelen. De autoriteiten namen aan dat hij opnieuw in de war was en hij wordt arbeidsongeschikt verklaard.

In de nacht van 1 op 2 juni ervaart hij dat God hem roept om alles en iedereen te verlaten en hij gaat op 2 juni 1991 in zijn oude Mercedes Combi naar de Goddelijke Liturgie in het klooster van de Heilige Profeet Elias in St. Hubert. Daar laat hij zijn laatste geld, achter op de collecteschaal. “Heer vanaf nu moet U voor mij zorgen. Ik geef mij totaal over.” Archimandriet Pachom zegt daar in het Evangelie van die Zondag van Allerheiligen: ”Wie vader of moeder liefheeft boven Mij, is Mij niet waardig; en wie zoon of dochter liefheeft boven Mij, is Mij niet waardig; en wie zijn kruis niet opneemt en achter Mij gaat, is Mij niet waardig. Wie zijn leven vindt, zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest om Mijnentwil, zal het vinden.” (Mattheüs 10:37-39). Hij gaat, twee uur later, na de liturgie, rechtstreeks naar het klooster van de Geboorte Moeder van de Moeder Gods in Asten, waar hij 19 dagen blijft, daar laat hij zijn auto achter omdat die niet meer wil starten. Op 21 juni 1991 zet hij een definitieve punt achter zijn toneelcarrière bij zijn nooit meer gespeelde eerste try-out van de voorstelling De Ontmoeting in de Streekschouwburg van Cuijk. Op 24 juni 1991 vertrekt hij van het Klooster per openbaar vervoer terug naar huis om daar zijn witte theaterfiets op te halen. Op deze fiets fietst hij voor de ogen van zijn gezin weg de wereld in om zijn taak als ‘acteur van Christus’ te gaan zoeken maar krijgt bij Waardenburg al een lekke band. Hij gaat daarop met de fiets aan de hand naar Neerijnen en overnacht daar achter het huis van kunstenares Juke Hudig. Op 25 juni 1991 gaat Jozef bij Juke Hudig weg nadat zijn fiets gerepareerd is. Daarna fietst hij Noord-Brabant in, naar het zuiden. Hij wil het Brabantse land en de wijde wereld in. Maar al gauw begrijpt hij innerlijk dat dit niet Gods wil is en hij keert na één nacht in Eindhoven terug naar Neerijnen. Op 30 juni haalt hij een tweetal attributen uit zijn voorstellingen op uit zijn huis. Daarna gaat hij weer naar Juke Hudig.


Zijn enige vraag is: “Hoe wil God dat ik mijn roeping vorm geef?” Dan ziet hij innerlijk dat hij zijn speelkoffer moet ophalen. Op 9 juli 1991 haalt hij in Herwijnen de kist op en brengt deze lopend 15 km verder naar Neerijnen. In Neerijnen aangekomen, met zijn theaterkist op wieltjes, met daarop een Orthodox Kruis bevestigd, begrijpt hij meer en meer dat hij daar moet blijven. In juli verblijft hij ook nog 3 dagen op een boerderij in Neerijnen. Op 1 augustus 1991 gaat hij dan uiteindelijk naar de fietsenstalling van het gemeentehuis van Neerijnen, en begint dan op het plein aan zijn openbare roeping. Na 50 dagen trekt hij zich weer uit de openbaarheid terug. En leeft 9 maanden in afzondering op de deel van een boerderijtje van een inwoonster van Neerijnen. In juni 1992 keert Jozef terug naar het fietsenhok en sindsdien blijft hij daar, ook in de winter. In december 1992 maakt hij een klein kapelletje rond zijn kist. Op 1 november 1993 moet van den Berg op last van de gemeente Neerijnen vertrekken uit het fietsenhok. Twee leerlingen van de Neerijnense basisschool bieden de burgemeester een handtekeningenlijst aan namens dorpsbewoners die vinden dat hij in de stalling moet kunnen wonen, maar dat mag niet baten. Het Jeugdjournaal volgt de actie van de twee jongens en is ook ter plaatse op maandagochtend 1 november. Jozef besluit op maandagmiddag zijn spullen te pakken en vertrekt uit het fietsenhok. Dorpsgenoot Harm Hazelhoff heeft hem al eerder een plek aan in zijn tuin, onder de kweepeer aangeboden, maar Van den Berg begrijpt innerlijk nog niet dat hij die uitnodiging moet aannemen. Op maandagavond gaat hij met zijn spullen weer terug naar het fietsenhok. In de nacht van 1 op 2 november laat God hem zien dat hij nederig moet zijn en het fietsenhok toch moet verlaten. Dinsdag plaatst hij zijn hutkoffer en andere spullen onder de kweepeer bij Hazelhoff in de tuin. Dezelfde middag komt er iemand bij hem die zegt dat De Pleisterplaats zijn mooiste voorstelling was. Vlakbij de kweepeer staan vier palen en Jozef begrijpt hieruit dat hij de “Pleisterplaats” onder de kweepeer moet gaan bouwen. Samen met deze “boodschapper”, die later blijkt ook nog een timmerman te zijn, bouwt hij de kleine kapel, van twee bij anderhalve meter, die tot op heden bestaat. Hier woont hij nog steeds. Daar ontvangt hij dagelijks mensen. Hij leeft van wat mensen hem brengen. Hij heeft geen aansluiting op welke nutsvoorziening dan ook. Sinds een jaar of acht is er een toilet van de kasteeltuin, waar Jozef en zijn gasten gebruik van kunnen maken, en sinds enkele jaren beschikt hij over een mobiele telefoon voor noodgevallen.

In de media

Door zijn bijzondere levenswijze krijgt Jozef van den Berg veel aandacht van de media. Ook na zijn toneelcarrière verslapt de media-aandacht voor hem nooit. Sinds het begin van zijn roeping verschijnt er ieder jaar wel een artikel over hem in een van de grote landelijke dagbladen, weekbladen, tv., radio of op een weblog. De landelijke media weten hem ook te vinden. In 1993 wordt hij geïnterviewd door Rik Felderhof in het NCRV-t.v.-programma De Stoel, en door Fred Wittenberg voor het KRO-radioprogramma Radio Ararat. In 1995 wordt hij geïnterviewd voor het NCRV-programma Rondom Tien. In 2001 zoekt Rik Felderhof hem opnieuw op voor De Stoel. In 2003 maakt Arjan Visser een radio-interview met hem voor Spiegels (RVU), en in 2005 werd hij bezocht door Martin Simek voor de Kerstnachtuitzending van Šimek ’s Nachts (RVU)[1] en in 2006 is er een radio-interview door Friedl’ Lesage in Het beste moet nog komen voor Radio 1 (Vlaanderen). Omroep Gelderland wijdde een aantal programma’s aan hem. In 2007 maakte Auke Hamers de film Ik Speel niet meer, over zijn leven en religieuze opvattingen.[2] In 2010 maakte het TV-programma Man Bijt Hond een kort portret van Jozef van den Berg.[3]



The View from Space – Countries and Coastlines


My Countries site:


These high-res time-lapse sequences captured by astronauts aboard the International Space Station give us a beautiful and clear view of some well-known coastlines and countries around the world. Get a good look at England, France, Italy, Egypt, Algeria, Tunisia, Greece, the island of Crete, Taiwan, South Korea, Japan, the United States, Mexico, Ecuador, Peru, Chile, Argentina, Cuba, and more. We’ve attempted to show as many countries as we would, but inevitably we’ve left many out. Please write to the the astronaut photography office at NASA’s Johnson Space Center to request inclusion in this amazing series of sequences.